(دست هایی که با خدا خلوت کرده و او را میخواند)

از خدا پرسیدم: خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟ خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر؛ با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون هیچ ترس برای آینده آماده شو. ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز. شک هایت را باور نکن و هیچ گاه به باورهایت شک نکن!

"زندگی شگفت انگیز است فقط اگر بدانید که چطور زندگی کنید..."

مهم نیست که قشنگ باشی، قشنگ اینه که مهم باشی! حتی برای یک نفر...

مهم نیست شیر باشی یا آهو، مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی.

کوچک باش و عاشق... که عشق میداند آیین بزرگ کردنت را... بگذار عشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو با کسی.

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه پایان رسیدن.

فرقی نمی کند گودال آب کوچکی باشی یا دریای بی کران... زلال که باشی، آسمان در توست!

هیچ وقت فکر نمیکردم بخوام خداحافظی کنم ... اما آخر هر سلامی خداحافظیه ...

بچه ها من کوچکتر از اونم که بخوام نصیحت کنم ... ولی میخوام بگم قدر جوونیتون رو بدونین .... ایمانتون رو قوی کنین ... قلبتون رو یکسره بسپارین به همون معبود الهی تا تو زندگیتون موفق باشین ...

برای همتون آرزوی عاقبت به خیری میکنم ...

مواظب خودتون و خوبیهاتون باشین

یا حق

باسلام

این پست ثابت برای یه مدت میذارم .

راستش یه وبلاگ گفتمان دینی ترتیب دادم البته با همکاری یه نفر که پذیرفتن با من همکاری کنن .

آدرس وبلاگ رو همین جا میذارم تا اگه کسی دوست داشت به وبلاگمون سر بزنه .

توضیحات بیشتر توی همون وبلاگ ...

 http://gofteman110.blogfa.com/

با تشکر

یه بار دیگه سلام

راستش قبلاً یه آپ گذاشته بودم گفتم تا بعد از کنکور نمیام ...

اما یه مشکلاتی به وجود اومد ... یه کم از نظر روحی حالم خوب نبود و اومدم آپ کردم ...

اما حالا دیگه واقعاً یه مدتی نیستم ... بخاطر امتحانات ... البته بهتون سر میزنم و نظراتتون رو میخونم اما آپ نمیکنم ...

دیگه چیزی ندارم بگم ... فقط برامون دعا کنید ...

مواظب خوبیهاتون باشید

فعلاً

این لطیفه به عنوان بهترین لطیفه ی جهان از نظر کاربران انگلیسی معرفی شد.

زنی ، بچه به بغل سوار اتوبوس شد.

راننده اتوبوس گفت : بچه ی شما زشت ترین بچه ای است که در عمر دیده ام.

به زن خیلی برمی خورد.

زن به مسافری که در کنار او نشسته است می گوید : ” شنیدید ، راننده چه توهینی به من کرد؟ ”

مسافر می گوید : ” این میمون رو بده به من ، برو پیش رئیس اتوبوسرانی ازش شکایت کن. “

دوست داشتن با شیوه های مختلفی شروع می شود . گاهی با علم است و بسیار آشکار است و در مواردی هم کاملا نا آشکار و آرام آرام .. شاید بتوان گفت با عادت کردن .

گاهی این دوست داشتن ناشی از توهمات ماست . از افراد چهره ای می سازیم که صرفا در ذهن ما است و وجود خارجی ندارد آنچه در بین عوام " عشق " لقب گرفته و البته در دید من چیزی نیست جز توهم. این سبک دوست داشتن ها چندان دوام ندارد چون گذر زمان باعث خواهد شد به حقیقت آدمها واقف شویم در این حالت چون آنچه دلیل دوست داشتن بوده دیگر وجود ندارد احساس نارضایتی اولین چیزی که جایگزین حس دوست داشتن می شود .

اما دوست داشتنی که از روی علم و شناخت باشد همیشگی است حتی گذر زمان خللی روی این حس نخواهد گذاشت . دوستشان خواهیم داشت . چون آنچه موجب دوست داشته شدن بوده حقیقی است و حقیقت همیشه مقدس به نظر می رسد . وقتی دوست داشتن تو از روی حساب گری نباشد و آدمها را برای آنچه هستند دوست داشته باشی نه آنچه خواهند شد نه آنچه در فکر تو است این دوست داشتن مقدس است و آرامش کوچکترین ثمره آن می تواند باشد .

بعضی وقت ها این دوست داشتن در اثر گذر زمان رخ می دهد بدون اینکه بفهید ممکن بعد از چند وقت احساس کنید به کسی عادت کرده اید . فقط افرادی که روی خودشان مسلط هستند و قدرت تجزیه و تحلیل را در وجود خودشان می بیند قادر به تشخیص این حس خواهند بود چون عامه مردم عادت کردن را با دوست داشتن اشتباه می گیرند . البته گاهی عادت کردن همان دوست داشتن است وقتی در عین عادت کردن شناخت خوبی هم از افراد بدست بیاورید . اما اگر با خودت رو راست بودی و دیدی دانسته های تو آنقدر نیست که اسم عادت کردن را دوست داشتن بگذاری باید شهامت آنرا داشته باشی که قبول کنی شاید اشتباه می کنی . باید آنقدر قوی باشی که با خودت کنار بیایی . به خودت کمک کنی تا برگردی به جایی که بتوانی بگویی احساس اسیر بودن نمی کنم . خیلی دشوار است ولی اگر دست نگه داری همیشه حس اسیری را بدنبال خودت خواهی کشید و لاجرم شک واژه ای که جرات می کند هر لحظه که می خواهد در زندگی تو مثل یک مزاحم پرسه بزند . یک شکل دیگر هم از دوست داشتن هست که فقط مختص افرادی می شود که با تو نسبتی دارند . یا دوستشان داریم برای نسبتی که با ما دارند و برای چیزی که هستند یا صرفا برای نسبتی که با ما دارند . در حالت دوم ممکن آنها را دوست داشته باشیم ولی باورشان نداشته باشیم حتی ممکن است آنها را تحمل کنیم ولی در عین حال دوستشان داشته باشیم " فقط برای نسبتی که با هم داریم " .

خوب است که یک بار بنشینیم و افرادی را که دوستشان داریم یکبار به ذهن بیاریم و ببینیم هر کدام را چطور دوست داریم ؟ برای چه چیز هایی آنها را دوست داریم ؟ این حس نسبت به آنها همیشگی خواهد بود ؟ این دوست داشتن از کدام دسته است ؟ از کجا ناشی می شود ؟

امیدوارم حداقل آنهایی که ما را دوست دارند فقط برای آنچه هستیم ( خود درونی ما ) ما را دوست داشته باشند چون در این صورت این دوستی جاودانه خواهد بود

خدا همین نزدیکی است .

من کجای این دنیای مادی هستم ؟

چقدر او را دور پنداشتم و ندیدمش . نمی دانستم که

خدا همین نزدیکی است .

چه بسیار وقت هایی که به دشمنی برخواستم . گفتم کو ؟ کجاست ؟ چرا مرا نمی بیند ؟ نمی دانستم که

خدا همین نزدیکی است .

فراموشش کردم ، غرق در دنیای مادی و لذت های آن شدم . نمی فهمیدم که

دنیا بدون او هیچ است .

چقدر بی انصاف بودم ، در لحظات شادی او را نمی شناختم ،

اما همین که گرفتار می شدم به سراغش می رفتم .

برخلاف آنچه انتظار داشتم ، او مرا از خود نمی راند ، دستم را می گرفت و نجاتم میداد .

بارها ، آری بارها به خود قول دادم که دیگر فراموشش نکنم ،

اما همچنان به محض اینکه از گرفتاری نجات می یافتم فراموشش می کردم .



خدایا از تو ممنونم که مرا در جاده گمراهی رها نکردی .

خدایا از تو ممنونم که با همه ی بدی هایم یک لحظه از من غافل نشدی .

چه احساس بدی داشتم ، ناله زدم ، فریاد کشیدم ، صدایت کردم .

مرا در آغوش کشیدی ، دستم را گرفتی و گفتی چه شده بنده ی من ؟ چرا ناله سر میدهی ؟

بدان که من همیشه در کنار تو هستم و دوستت دارم .

دستت را در دستم بگذار ، قلبت را همراهم کن ، آنگاه خواهی دید که چقدر به تو نزدیکم .

نزدیک تر از رگ گردن به تو .



خدایا از تو ممنونم که صمیمانه مرا در آغوش کشیدی ، چه ساحل امنی است آغوشت .

به راستی که چه آرامش عجیبی به قلبم دادی ، هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند این آرامش را از من بگیرد .

آرامشی که هیچ یک از لذت های دنیایی به من ندادند ،

در کنار تو چه زیبا شده ام و چقدر سبک ، به سبک بالی پری که در هوای یاد تو به رقص در می آید .

چه زیباست بخاطر تو زیستن

وبرای تو ماندن و به پای تو مردن و به عشق تو سوختن

و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن

برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن

ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است

بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست

ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست

و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد.

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی
دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است
دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج می گیرد

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر می گذارد
دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می کند

عشق طوفانی و متلاطم است
دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار وسرشار از نجابت

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی “فهمیدن و اندیشیدن “نیست
دوست داشتن، دراوج، از سر حد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را از زمین می کند و باخود به قله ی بلند اشراق می برد

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند
دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد

عشق یک فریب بزرگ و قوی است
دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق

عشق در دریا غرق شدن است
دوست داشتن در دریا شنا کردن

عشق بینایی را می گیرد
دوست داشتن بینایی می دهد

عشق خشن است و شدید و ناپایدار
دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

عشق همواره با شک آلوده است
دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر

از عشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر می شویم
از دوست داشتن هرچه بیشتر، تشنه تر

عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق می کشاند
دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد

عشق تملک معشوق است
دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند
دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و می خواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد، داشته باشند

در عشق رقیب منفور است،
در دوست داشتن است که:”هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند”

عشق معشوق را طعمه ی خویش می بیند
و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید
و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور می گردد

دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است
یک ابدیت بی مرز است ، که از جنس این عالم نیست

دکتر علی شریعتی